مطالعه جدید نشان میدهد که در حدود ۲۵۰ میلیون سال آینده، قارههای امروز میتوانند به یک توده زمین وسیع تبدیل شوند. این پژوهش نشان میدهد که گرمای شدید و خشکی گسترده ممکن است مناطق قابل زیست برای پستانداران را محدود کند و زندگی را به لبههای آن قاره سوق دهد.
زیر هر اقیانوس، پوسته زمین به صفحات تکتونیکی تقسیم شده که ورقههای عظیم سنگی هستند که هر سال فقط چند اینچ حرکت میکنند. هنگامی که پوسته اقیانوس سرد میشود، چگالی آن افزایش مییابد و در مناطق فرو رانش، شکافهای طولانی که یک صفحه به درون فرو میرود، غرق میشود.
آن لبه فرو رونده بقیه را نیز میکشد، بنابراین قارهها حرکت میکنند تا برخوردها زمین را به هم بدوزند و دریاچههای داخلی را از بین ببرند. با گذشت زمان، این چرخه پوسته، اقیانوسهای قدیمی را از بین میبرد و نقشههای جهان بیشتر بهصورت تصاویر موقت باقی میمانند تا مرزهای دائمی.
تا پایان همپوشانی قارهها، فرانسه به سمت شمال حرکت میکند و خط ساحلی آن نزدیکتر به دایره قطبی شمالی قرار میگیرد. دریاهای بسته پس از برخوردها شکل میگیرند و حوضه مدیترانه هنگام ساییده شدن آفریقا و اروپا از بین میرود. مراکش، الجزایر و تونس در همان توده زمین پیوسته با فرانسه قرار میگیرند، نه در سمت دیگر آب. بدون مدیترانه، فرانسه یک مبدل حرارتی نزدیک از دست میدهد، بنابراین تابستانها سختتر میشوند و الگوهای بارش تغییر میکند.
مدلهای کامپیوتری، اقلیم ابرقاره را پیشبینی کردهاند و نشان میدهند که تنش گرمایی میتواند بیشتر پستانداران خشکیزی را نابود کند. زمانی که دمای مرطوب بیش از حد بالا میرود، تعریق ناکارآمد شده و حتی سایه نیز کمک نمیکند.
در طول شکلگیری ابرقاره، شکافهای جدید و زنجیرههای طولانی آتشفشانی باعث افزایش انتشار گازها از سنگ مذاب میشوند. دیاکسید کربن اضافی گرمای بیشتری در نزدیکی سطح زمین حفظ میکند و اثر گلخانهای برای هزاران سال ادامه مییابد.
در کنار این گازها، خورشید ۲.۵ درصد روشنتر میشود و انرژیای اضافه میکند که دماهای پایه را حتی پیش از آغاز بازخورد افزایش میدهد. در این ترکیب، تنش گرمایی سریعتر از توان تطبیق حیوانات افزایش مییابد، زیرا تکامل به ندرت میتواند با تغییرات در مقیاس سیارهای رقابت کند.
دور از هر خط ساحلی، بخشهای داخلی دچار قارهگرایی میشوند و نوسانات دمایی بزرگتری نسبت به مناطق نزدیک به اقیانوس تجربه میکنند. هوای خشک غالب میشود، زیرا رطوبت پیش از عبور بادها از هزاران کیلومتر زمین داغ کاهش مییابد. در بخش بزرگی از قاره بزرگ، مدلها دمای تابستان را بالای ۴۰ درجه برای مدت طولانی در هر سال پیشبینی میکنند. برای حیواناتی که با تنفس یا تعریق خنک میشوند، این گرمای داخلی پنجره فعالیت، تغذیه و تولیدمثل را محدود میکند.
نزدیک سواحل و عرضهای جغرافیایی بالا، هوای اقیانوس از شدت تغییرات میکاهد و چرخه آب از طریق ابرها، رودخانهها و خاکها حفظ میشود. شمال فرانسه در نزدیکی آن نوار قرار میگیرد، بنابراین اهمیت آینده آن از نظر اقلیم است، نه سیاست. بریتانیا، پرتغال و بخشهایی از شمال آفریقا نیز نزدیک لبه سردتر باقی میمانند، اگرچه خطوط ساحلی آنها هیچ شباهتی به امروز ندارد. خارج از این نواحی، بیابانها و مناطق گرمایی بر ابرقاره غالب میشوند و حیوانات بزرگ در بخشهای داخلی نادر میشوند.
البته حتی بهترین پیشبینیها بر پایه فرضیات است، زیرا هیچکس نمیتواند حرکت صفحات زمین را در طول زمانهای عمیق مشاهده کند.