در یک مطالعه جدید محققان مرکز پزشکی دانشگاه نورث وسترن در ایالات متحده به دنبال تعیین این بودند که آیا هماهنگ کردن روزهداری شبانه با چرخه طبیعی خواب و بیداری، سلامت کلی قلبی عروقی و متابولیک را ارتقا میدهد یا خیر. مطالعات قبلی نشان دادهاند که ساعت بیولوژیکی بدن یا ریتم شبانهروزی، نقش کلیدی در تنظیم فرآیندهای حیاتی دارد و اختلال در متابولیسم، خطر ابتلا به بیماریهای مزمن مانند دیابت نوع ۲، بیماری کبد چرب غیرالکلی و بیماری قلبی را افزایش میدهد.
این مطالعه شامل ۳۹ فرد دارای اضافه وزن بود که به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: یک گروه که آخرین وعده غذایی خود را حداقل سه ساعت قبل از خواب خوردند و به مدت ۱۳ تا ۱۶ ساعت ناشتا بودند و یک گروه کنترل که عادات غذایی معمول خود را حفظ کردند و به مدت ۱۱ تا ۱۳ ساعت ناشتا بودند. هر دو گروه همچنین سه ساعت قبل از خواب، چراغهای اتاق خواب خود را کم نور کردند تا ساعت بیولوژیکی خود را با چرخه طبیعی نور و تاریکی بدن هماهنگ کنند.
این مطالعه بر تنظیم زمان وعدههای غذایی بدون کاهش کالری دریافتی تمرکز داشت. نتایج نشان داد که شرکتکنندگانی که زمان آخرین وعده غذایی خود را تنظیم کردند، کاهش قابل توجهی در فشار خون و ضربان قلب شبانه خود تجربه کردند. لوزالمعده آنها همچنین ترشح انسولین را بهبود بخشید که به تثبیت سطح قند خون کمک کرد.
دانیلا گریمالدی، نویسنده اصلی این مطالعه که در مجله تصلب شرایین، ترومبوز و زیستشناسی عروقی منتشر شده است، گفت: "زمانبندی دوره روزهداری برای هماهنگی با ریتمهای طبیعی خواب و بیداری بدن، هماهنگی بین قلب، متابولیسم و خواب را بهبود میبخشد که همه آنها برای محافظت از سلامت قلب و عروق با هم کار میکنند. "
محققان خاطرنشان کردند که غذا خوردن زودتر و هماهنگ کردن دوره روزهداری با چرخه غالب خواب و بیداری بدن، اصلاحات عملی هستند که میتوانند در افراد در معرض خطر اجرا شوند و در مقایسه با اصلاحات غذایی استاندارد، رویکرد مداخلهای متفاوتی ارائه میدهند.
گریمالدی افزود: «نه تنها کمیت و نوع غذا، بلکه زمانبندی وعدههای غذایی در رابطه با خواب نیز برای دستیابی به فواید فیزیولوژیکی مهم است.»
محققان امیدوارند که فواید روشهای مشابه روزهداری را در آزمایشهای بالینی بزرگتر برای ارتقای سلامت قلب و عروق و متابولیسم آزمایش کنند.
منبع: دیلی میل